Her birimiz kurumuş yaprak gibi rüzgâr önünde savrulduk. Köklerimizden ayrıldık. Boz toprağın hasreti ile yandık. Gurbet acısını yüreğimizde hissettik. Doğduğumuz yöreleri andığımız an, göz pınarlarımızdan yaşlar süzülür, burun direğimiz sızlar. Ülkemizin yücelmesi yönünde birçok katkılarda bulunduk. Devlete hiç borcumuz yok, alacağımız ise çok. Devlet, savaş dedi, yiğitçe gittik savaştık. Çanakkale’de, istiklal için verdiğimiz savaşlarda her birimiz birçok yakınımızı şehit verdik. Yakın zamanda güneydoğu’da en çok şehit veren iller arasında yer aldık. Çalmadık, çırpmadık, soymadık, hortumlamadık. Böylece borcumuzu bir tamam ödedik. Ne var ki devlet, bize karşı olan edimini yerine getirmedi. Fabrika bacaları tütmedi, destek vermedi. Kırşehirli, ekmeğini kazanmak için yollara düştü. Göç, göç, göç, bir türlü arkası bitmedi. Doğanlar, gidenleri takip etti. Ankara, İstanbul, Münih, durmadan göç aldı. Kırşehirli, gittiği her yerde dürüst ve namuslu olarak çalıştı, değerler kattı. Ama hak ettiğini bir türlü almadı, alamadı. Ankara’da 500 bin Kırşehirli yaşıyor. Kırşehirlilerin derdine derman, yarasına merhem, sevincini paylaşan, duygu ve düşüncelerine ortak olan bir oluşum düşündük ve Kırşehirliler konseptini kurduk.